«هرآنچه سخت و استوار است دود میشود و به هوا میرود، هرآنچه مقدس است دنیوی میگردد و انسانها در نهایت ناگزیر میشوند تا با شرایط واقعی زندگی و مناسبات خود با همنوعانشان، رو در رو شوند.» مارکس/انگلساولاین چهارشنبه سوری حتی یک لحظه به آرزوهام فکر نکردم و بیشتر به گناهانم فکر کردم.اگر همه ی افسانه های مادربزرگی درست باشن،سال خوبی نخواهم داشت.به پول ف

به لحظه های بی اهمیتِ سالهایی که گذشتاولین کسی که بعد از یک سال و خورده ای نگاه کردن به خیابون از پشت شیشه های کافه،متوجه من شد، حامد بود. اون توی عینک فروشی رو به روی کافه ی ما کار میکرد. کافه طبقه دوم بود و دیوارِ خارجی نداشت. شیشه بود. شیشه ها درواقع ویترینِ مانتو فروشی ای بودن که مال مستاجر قبلی ملک بود. اونجا تازه از مانتو فروشی تبدیل به کافه شده بود که

به شروین خراسانزادکاش شب ها موضوع بهتری برای فکر کردن داشتم جز مرگ. یاد خاطرات بابک از شیفت های بیمارستانش می افتم. میگفت اکثر آدمهایی که ازش میپرسیدن:«دکتر من دارم می میرم؟» مرده ن.چهار ستون بدنم میلرزید و بابک به راحتی شنیسل سرخ می کرد. من بیست و دو ساله ام و بارها به آدم های مختلفی گفته م که ترجیح میدم به این فکر کنم که امروز چه سایه ای بزنم. یا حداقل به